Good Old Frits

E-mail uit
de Gordel van Samaragd

Verbaasd een E-mail van mij te ontvangen? Ik woon sinds 2005 als ex-pat in indonesië eerst op Bali maar dat beviel me niet. Te weinig contacten. Dus in januari 2006 ben ik verhuist naar Malang in Oost Jawa en daar zit ik nu nog. Afgelopen december ben ik verhuist naar een groot huis gevestigd op een kavel 300 m² waaronder een tuin van 80 m². Ik woon samen met jongeman van 26 die mij in alle opzichten helpt.

Afgelopen week heb ik mijn 85-ste verjaardag gevierd. Maar op deze leeftijd ben je niet zonder problemen. In 2006 in Surabaya gedotterd, dat geeft veel opluchting. Verder zijn mijn ogen slecht. In mijn rechteroog heb ik een kunstlens gekregen. Ik heb al een half jaar staar en ben afgevallen van 96 naar 80 kg. Mijn pancreas produceert geen enziemen meer voor de spijsvertering (maar dat had ik al voor 2005) daar komt nu nog bij dat mijn ingewanden, 85 jaar oud, hier en daar verschrompeld zijn. Dat kan verholpen worden met een operatie maar dat doen ze niet meer als je 85 bent. Dus ben ik afhankeijk van medicijnen en die slik maar liefst 10 verschillende pillen van 3 verschillende dokters.

Effendi zit inmiddels in Belgie bij een vriend vlak over de grens bij Eindhoven. Het heeft me wat geld gekost maar vooral mijn zenuwen.
Groeten ook aan de club voor zover ze mij nog kennen

Frits de Jong
vanuit de Gordel van Smaragd

Zondag 22 maart 2009, een ietwat bedrukte dag, maar wel lekker aangenaam van temperatuur, zo rond de 26 graden Celsius.

Dirk oftewel Han han zou langs komen vroeg in de morgen, met 4 vrienden van school om inkopen te gaan doen voor een groot schoolfeest, nou ze kwamen aan, al helemaal in de stemming. Eerst naar de supermarkt en later met de gekochte waar terug in mijn appartementje. Dat nu wel heel erg gevuld was. Ze waren behoorlijk uitgehongerd, maar ja wie is dat niet op 18 jarige leeftijd. De koelkast is leeggegeten en een paar kommen rijst erbij en het spul was uiterst tevreden het internet aan het afstruinen naar muziek om in de avond te gebruiken voor het feest. Wel met de meegebrachte laptop van school! Alles moest wel voor de eeuwigheid worden vastgelegd met de digitale camera! Want ze vonden het een unieke gebeurtenis dat ze konden spreken met een buitenlander. De enige in de wijde omtrek.

Verjaardagsparty. Het was een uitgebreide lunch die begon met een Chinese taart; woensdag 25 maart, Zwager is jarig, maar dat wist ik niet. Miemie had een verrassing voor hem in petto, door een grote taart te laten komen en zeer uitgebreid te gaan koken.
Heel vroeg werd ik al gebeld of ik thuis zou zijn vandaag, dus ik zei ja. Niets verder vermoedend gleed mijn ochtend voorbij tot er weer werd gebeld of ik wilde komen en daar was voor mij ook DE verrassing.
Eten dus en wederom een hoeveelheid waar een weeshuis genoeg aan zou hebben. Maar het was lekker, Drumsticks, slakken, inktvisjes, om maar wat te noemen en loempiavulling, of wat daar voor door moest gaan. Die moesten ter plekke op tafel worden gemaakt, maar NIET afgebakken, maar direct opeten.

Een heel gedoe, want de velletjes waren van een slechte kwaliteit en er vielen gaten in zodra je ze oppakte. Maar het was wel weer een leuk gedoe. Denk toch maar dat ik mijn verjaardag gewoon ga vieren in een restaurant hier in de straat. En een taart bestel bij de plaatselijke banketbakker, want het ziet er heel gaaf uit en is superlekker.

N.a.v. een vraag; wat is dat toch voor een tering herrie op de achtergrond, zal ik daar maar eens een uitleg aan gaan geven.

Er is een openbaar vervoer net in Changle, van bussen, grote en kleine. Daar heb ik eerder over verteld. Maar er zijn ook heel veel auto’s, die vooral rond de grote verkeerspleinen, kruispunten staan om klanten te vervoeren tegen een van te voren afgesproken tarief.

Taxi’s dus, snorder zouden ze heten in Nederland. Het is daar dan een heel gedoe om maar klanten binnen te halen. Er zijn nog veel meer motorrijders die ook als taxi fungeren. Die rijden door de hele stad en maken voortdurend geluid om maar de aandacht te trekken van elk persoon die ze zien en dat zijn er dus vele. Dus voortdurend is er heel veel getoeter om maar gezien te worden.

Tijdens de spitsuren komen daar de overige weggebruikers nog bij die totaal geen geduld kunnen opbrengen voor elkaar en met veel getoeter dus proberen om maar door te kunnen rijden. Dat is nog niet alles. Er rijden ook gemotoriseerde driewielers rond met een tentdoek dakje, met hele kleine bankjes waar je met vier mensen kunt zitten, die je zeer voordelig kunnen brengen naar waar je wilt. En over elk vervoer wordt onderhandeld, met uitzondering van het openbaar vervoer, daar zijn vaste tarieven.

Dan zijn er de driewiel fietsen, waar twee of drie mensen op vervoerd kunnen worden. Gelukkig maken die geen herrie, maar dat schiet niet echt op. Wat ben ik blij met mijn eigen fiets die geruisloos me overal naar toe brengt.

Vandaag (27 maart) vertrek ik naar Guangzhou als eerste stop voor mijn trip naar zuid China en daar heb ik al eerder over geschreven. Mijn plan is om daar te overnachten en dan zaterdag te gaan genieten. Van de geboden geneugte. http://www.osotto.com/

Om dan zondag door te reizen naar een beroemd gebied en plaats Guilin.

Nu kunnen jullie ook vast meegenieten als je de link even aanklikt natuurlijk.

Heel veel groeten, vanuit China.

Joop de Beurs

Lieven en Besten,

Maandag 16 maart 2009
Hierbij onze blik op Bali.
Nu nog even naar Taiwan en dan ... terug naar Amsterdam,
het zal tijd worden.

Liefs en groets, Ju en Theo

Bali

Balie staat weer helemaal op de kaart, op die van de zonvakanties. Vooral de 2002 bom lijkt het eiland geen windeieren te hebben gelegd. Er staat nu op de plek van de discotheek een gigantisch monument waarop ook de namen van de vier Nederlandse slachtoffers vermeld staan.

De magie en het mysterieuze verhaal over dit goden eiland zal iedereen bekend zijn, als het niet vanwege een bezoek is aan het eiland dan wel uit de vele folders en Hindoe verhalen. Voor de liefhebbers wordt dat allemaal ook nog  wel in stand gehouden, maar het merendeel van de buitenlandse toeristen komt  voor het strand. Het Balinese 'decor' biedt daarbij een meerwaarde boven dat van de Costa del Sol. Bovendien zijn de prijzen in de restaurants heel wat vriendelijker.

Daarentegen zijn de in de folders zo sprookjesachtig geschetste stranden vuiler dan de Spaanse. Het is en blijft Indonesië, dus net zo vuil als in de rest van het land. En dat niet vanwege de buitenlandse  toeristen die het liefst zelf met vuilniszakken het strand zouden afstropen. Ook in de zee drijft meer plastic troep dan ooit te voren.

In het elektronische verkeer is het in Indonesië al niet veel beter, er hobbelen heel wat Trojaanse paarden op de WiFi’s mee. Daarop verdwenen al mijn opgeslagen maar inmiddels zwaar geïnfecteerd foto’s en films.  Nu maar hopen dat onze Nederlandse IT expert ze nog ergens vandaan kan toveren.

Rokers wordt hier nog geen strobreed in de weg gelegd. Op de luchthaven heeft ieder Indonesisch sigarettenmerk zijn eigen rooklokaal. Een voor Djarum Super, een voor Sampurna enzovoorts. Omdat veel restaurants met fan in de tropen niet afgesloten zijn met deuren kan er eindeloos worden gerookt. De airco etablissementen hebben wel rokers afdelingen.

De hotels van Bali zaten vol toen we er heen wilden, te meer vanwege een vrije dag in Indonesië. Onze last minute boeking naar Bali bij een reisbureau in Jakarta bracht ons naar Sanur, waar het Mercure hotel ons hun laatste kamer verkocht, een prachtig huis aan het strand. Bij het inchecken werd ons gevraagd wat we te vieren hadden, honeymoon of misschien wel een verjaardag. In verlegenheid gebracht betraden we onze twee etages omvattende grotendeel in marmer opgetrokken behuizing en troffen een in rode rozenblaadjes gedecoreerd hart op het kingsize bed naast  een vaas met roze rozen.

Pas de volgende dag werd de bruidstaart opgediend en een mooie fruitmand. Gedreven door onze 'koffer in– en uitpak- neurose', hadden we er maar voor drie dagen geboekt en de rest van het Bali-verblijf in Seminyak / Legian, het oude maar in traditioneel Balinese stijl opgetrokken Jayakarta–resort, ook aan het strand. Maar ook daar werd de tweede dag van ons verblijf op de deur van ons appartement geklopt. Een taart! Sorry, die hadden we niet besteld. Maar dezelfde man liet ons even later weten dat de taart weldegelijk voor ons was. Alweer een bruidstaart.

Holtkamp blijft onze hofleverancier, maar ook deze taart hebben we niet aan de vissen gevoerd. In Jayakarta barst het overigens van de Nederlanders, vooral overwinteraars. In Sanur waar we Jos opzochten, een oud maatje van me achter de draaitafels, was het al niet veel anders. Ik had hem meer dan dertig jaar niet gezien. Dus even bijpraten, erg gezellig.Net als veel andere Nederlanders woont hij hier permanent. De meer vermogende en cultuur gevoelige buitenlanders kiezen hun domicilie meer richting Ubud waar nog wat authentieke Balinese cultuur en natuur te bespeuren is.

Bij Sanur was de zee overigens een stuk rustiger dan hier bij Semeinyak, waar de golven hoog opstuwen en de onderstroom zeewaarts erg sterk en dus gevaarlijk is.

Over geen van twee plekken hoor je ons klagen. Dit is het zicht vanaf Jayakarta.

Deze zee vraagt regelmatig offers; ik heb haar mijn zonnebril met dubbelfocus geslepen glazen aan een ketting cadeau moeten doen. Niet van harte, ik zal een nieuwe moeten aanschaffen. Misschien lukt dat wel in Taiwan, de volgende week.

Theo Stokkink